Van akkoord naar uitvoering
Over IZA, AZWA en project‑ en programmamanagement als dragers van samenhang en uitvoeringskracht
Met het Integraal Zorgakkoord (IZA) en het Aanvullend Zorg‑ en Welzijnsakkoord (AZWA) is de richting voor de zorg duidelijk. De ambities zijn uitgesproken. De beweging is ingezet: passende zorg, regionale samenwerking en organisaties die voorbereid zijn op de toekomst.
Waar het vervolgens om draait, is de uitvoering.
En die blijkt minder eenduidig dan de akkoorden doen vermoeden.
Richting is helder, het overzicht versnipperd
Wie inzoomt op IZA‑ en AZWA‑initiatieven ziet geen gebrek aan plannen. Integendeel. Er zijn transformatievoorstellen, regioplannen, subsidies, werkagenda’s en themalijnen. Vaak goed doordacht en breed gedragen.
Wat ontbreekt, is vaak overzicht:
- Waar hangen initiatieven met elkaar samen?
- Wat raakt hetzelfde doel?
- Wat loopt parallel, en wat juist na elkaar zou moeten?
Zonder dat overzicht wordt uitvoering al snel lokaal georganiseerd, terwijl de opgave regionaal of organisatiebreed is.
Samenhang ontstaat niet vanzelf
IZA en AZWA raken meerdere domeinen tegelijk. Zorg, welzijn, financiën, HR, ICT en governance schuiven allemaal mee. Elk met een eigen tempo en logica.
In de praktijk betekent dit:
- meerdere projecten die aan dezelfde ambitie werken, maar elkaar niet altijd versterken;
- initiatieven die inhoudelijk kloppen, maar niet goed landen in het primair proces;
- besluitvorming die plaatsvindt per lijn of afdeling, terwijl de uitvoering samenkomt op de werkvloer.
Samenhang vraagt om bewuste inrichting. Niet om meer overleg, maar om helderheid:
wat hoort bij elkaar, wie stuurt waarop en wanneer maken we welke keuzes?
Uitvoeringskracht zit niet in extra capaciteit
Wat we vaak zien, is dat uitvoeringsvraagstukken worden vertaald naar extra projecten of tijdelijke rollen. Terwijl het knelpunt zelden capaciteit alleen is.
Uitvoeringskracht zit juist in:
- duidelijke organisatie, rollen en eigenaarschap;
- een herkenbare fasering van idee naar besluit naar uitvoering;
- expliciete besluitmomenten;
- en ruimte voor professionals die verantwoordelijkheid nemen.
Zonder die basis wordt uitvoering afhankelijk van individuen, in plaats van gedragen door de organisatie.
Van projectmanager naar samen leveren
Binnen IZA‑ en AZWA‑trajecten verschuift de rol van project‑ en programmamanagement. Niet langer draait het om de projectmanager die “het regelt”, maar om het organiseren van condities waarin mensen samen kunnen leveren.
Dat vraagt om een andere focus:
- minder sturen op losse acties;
- meer aandacht voor het proces van samenwerken en beslissen;
- en het verbinden van beleid, uitvoering en bestuur.
De project‑ of programmamanager wordt daarmee vooral verbinder en ontwerper: van samenhang, van ritme en van realistische stappen.
Programmamanagement als dragende laag
Juist omdat IZA en AZWA bestaan uit meerdere samenhangende opgaven, is programmamanagement vaak de sleutel. Niet als extra structuur, maar als dragende laag onder de uitvoering.
Programmamanagement helpt om:
- overzicht te behouden over initiatieven;
- prioriteiten zichtbaar te maken;
- te sturen op opbrengst in plaats van activiteit;
- en ruimte te houden voor leren en bijstellen.
Zo wordt uitvoering geen verzameling losse projecten, maar een gezamenlijk traject waarin richting ook daadwerkelijk beweging wordt.
IZA en AZWA geven richting
De uitdaging zit niet in het ontbreken van plannen, maar in het organiseren van overzicht, samenhang en uitvoeringskracht.
Project‑ en programmamanagement maken daarin het verschil. Niet door over te nemen, maar door het mogelijk te maken dat mensen samen leveren op een manier die past bij hun werk en hun organisatie.
Hoe organiseren jullie de stap van akkoord naar uitvoering?
Soms helpt het om eens een ander gezicht aan tafel te hebben. Neem contact op met Steven voor meer informatie.