Mag het een onsje meer zijn?

Jildou Kooiman

Sinds kort ben ik teamcaptain van een wielerploeg. Ik weet niets van wielrennen, van klikpedalen krijg ik het Spaans benauwd en dat ik weet hoe je een band moet plakken blijkt nutteloos. En toch is het waar: ik ben teamcaptain van een wielerploeg. Ons team zal in 24 uur 500 kilometer afleggen tijdens de HomeRide van het Ronald McDonald kinderfonds.

Gas erop

Mart kwam met het idee om mee te doen. Wielrennen voor het Ronald McDonald kinderfonds, omdat hij en zijn vrouw 7 jaar geleden 4 maanden lang in een van de huizen verbleven. We waren wat laat met opgeven. “Weet je zeker dat we dit moeten willen?” vroeg ik. “Gas erop” zei Mart. “Waar een wil is, is een weg” vervolgde Steven. En die mentaliteit blijken zij te delen met meer mensen.

Eén van die mensen is Martin Stoel, een goede vriend van Joice die zich als medestander bij ons team voegt. Op een zonnige morgen ontmoet ik Martin om zijn verhaal te horen. Het klikt direct en tot mijn verbazing vertelt Martin gemakkelijk over wat zij hebben meegemaakt. Op 9 oktober 2017 wordt na 25 weken zwangerschap zijn zoon Mex geboren. Zo klein dat hij in een handpalm past. Pas ruim 5 maanden later, op 20 maart 2018 mag hij naar huis.

Het Ronald McDonald huis

Met de plotselinge geboorte van Mex brak een lange periode van veel onzekerheid aan voor Martin en zijn vriendin Manon. Martin werkte door, vanuit het Ronald McDonaldhuis of zelfs het ziekenhuis. Het kon niet anders. Martin vertelt dat ze vooral veel kant-en-klare pannenkoeken aten. Dat kan je snel opeten, zodat je snel weer terug kan naar je kind. Een keer aten ze ook ovenlasagne, maar dan uit de magnetron. “Toen we dit later nog een keer aten merkten we pas hoe vies dit is. Je hebt het niet eens door, omdat het er niet toe doet.”

In het Ronald McDonaldhuis wordt gezorgd voor een schoon verblijf dichtbij het ziekenhuis. Af en toe krijgen Martin en Manon daar een normale maaltijd, gekookt door vrijwilligers. Het zijn dingen die heel gewoon lijken en op zo’n moment heel moeilijk zijn. Met oud en nieuw kwamen alle families in het huis samen. Om ‘gewoon’ een oliebol te eten, op 3 minuten loopafstand van hun kind.

Vasthouden en loslaten

“De realiteit heeft ineens een andere betekenis. Wanneer je binnenkomt in de ziekenhuiskamer kijk je eerst naar de machine en dan pas naar je kind. Een verandering in de machines betekent dat er iets niet goed is gegaan terwijl je weg was. Het moment dat Mex van de beademing af moest kwam dichterbij. Dit was eerder nog niet gelukt en we hadden daar een confronterend gesprek over met de arts. Na het gesprek kwamen we bij Mex terug op de kamer, op dat moment had hij het heel moeilijk. Dat was heel beangstigend. Gelukkig heeft hij het uiteindelijk tóch gered.”

“Slapen doe je bijna niet, we wilden niets aan een ander overlaten. Dat is een kwestie van loslaten, maar als je kind aan het vechten is voor zijn leven dan laat je niet los. Wij hebben Mex al zijn voedingen zelf gegeven. We waren er altijd bij als zijn drain moest worden aangeprikt. Urenlang hebben we met hem gezeten, om hem zoveel mogelijk liefde te geven. Alleen maar vasthouden, omdat dat is wat je kan doen.”

“En datzelfde geldt nu voor de fiets. Omdat we voldoende wielrenners hebben zou 100 kilometer fietsen voldoende zijn om samen de eindstreep te halen. Maar ik wil méér kilometers rijden. Voor Mex en voor alle steun die we krijgen. Mijn doel is om 300 kilometer te fietsen. Daar kan ik mijn doorzettingsvermogen, dat zoveel groter is geworden door wat we met Mex hebben meegemaakt, goed bij gebruiken. Zoveel mensen voelen zich betrokken, en zoveel mensen doneren. Dat geeft ontzettend veel positieve energie. Daar wil ik graag wat voor terugdoen. Later wil ik dit aan Mex kunnen vertellen.”

Een onsje meer

Het gaat er niet om dat je het meeste doet, het snelst fietst of het wielerjargon als beste beheerst. Het gaat erom dat je iets doet. Misschien iets wat je niet had gedacht van jezelf. Voor mij betekent dit dat ik nu, zonder enige kennis van wielrennen, teamcaptain ben geworden. Ik hoop dat dit jou inspireert om door te zetten bij onbekende uitdagingen en tot het geven van een donatie. Al is het klein. Laat daarbij een mooi bericht achter. Voor Martin en Mex, voor alle wielrenners, en voor alle kinderen die het verdienen dat hun ouders dichtbij zijn als ze het moeilijk hebben. Dankjewel!

Doneren en meer lezen over de actie kan hier: https://www.homeride.nl/nl/teams/uit-het-zicht


Deel deze post: